„Journal de la société de 1789 – Nº II” autorstwa Condorceta i innych to polityczny periodyk wydany w końcu XVIII wieku. Zawiera ese i raporty z okresu rewolucji francuskiej, dotyczące stosunków między Kościołem a państwem, rozdziałowania uprawomocnień w sprawach wojny i pokoju oraz postępów w dziedzinie chemicznej przemysłu. Głównym tematem jest reforma instytucji podczas rewolucji francuskiej, z naciskiem na wolności obywatelskie, ustroje konstytucyjne oraz modernizację gospodarki. W pierwszym esie broni się prawo do absolutnej swobody sumienia, odrzuca się jakakolwiek uprzywilegionana religia narodowa i postuluje rejestrację urodzeń, ślubów i śmierci, a także wspólną, świecką edukację publiczną, aby duchowni nie mogli pełnić roli politycznych organizacji. Tymczasowe finansowanie duchownych z budżetu państwa jest dopuszczone wyłącznie w celach utrzymania porządku. Dłuższy tekst analizuje decyzję o wypowiedzeniu wojny: władza wykonawcza może ją zaproponować, ale nie może działać bez udziału organów ustawodawczych; obie strony mogą zapobiec rozpoczęciu wojny. W tekście poruszają się również ryzyka wynikające z masowych demonstracji, wpływu zagranicznego oraz niejednoznacznych zapisów w konstytucji; proponuje się takie środki zapobiegawcze, jak odmowa od zdobywania terytoriów innych państwa, ograniczenie uprawomocnień króla nad armią oraz budowanie uzbrojonej społeczności w celu utrzymania pokoju. W sekcji korespondencji umieszczono rezolucję parafialnych kapelanów, planujących publiczne wystąpienia na obronę religii, oskarżające podłożne publikacje, rejestrując swoje działania w urzędach miejskich i deklarując posłuszeństwo dekretom Zgromadzenia Narodowego. Ostatni tekst opisuje nowy proces produkcji sodu z soli morskiej; wymieniane są poboczne produkty tej produkcji (kwas siarkowy, amoniak), potencjalne korzyści dla przemysłu mydlarskiego, szklarstwa i białenia tkanin, a także zmniejszenie zależności od importów. Proponuje się również stworzenie krajowego przedsiębiorstwa przemysłowego w tej dziedzinie.