„Miłość jest wieczna“ autorstwa Wilhelma von Polenza to powieść napisana na końcu XIX wieku. Jest to powieść o dojrzewaniu i społecznych konfliktach, skupiona na Juttzie Reimers – przedsądzonej uczennicy z zamożnej rodziny mieszkającej w Monachium, czija tajna więź z starszym malarzem burzy spokojną rutynę rodzinny. Książka eksploruje tematy niewinności, dojrzałości oraz presji wynikających z obowiązujących norm społecznych poprzez postaci Juttty, jej ambitnego brata Eberharda, łagodnego, ale nieobecnego ojca oraz malarza von Weischacha. W prologu powieści przedstawiona jest rodzina Reimersów: Eberhard tyranizuje swoją młodszą siostrę Juttę w swoim improvizowanym „laboratorium”, a ich często podróżujący ojciec unika konfliktów w domu. Jutta potajnie odwiedza atelier pana von Weischacha – byłego oficera, który stał się malarzem i widzi w niej swoją musę; on sam balansuje między wielkimi planami a wątpliwościami. Jutta cieszy się jego uwagą oraz tajemniczym urokiem tego atelieru. Podczas przyjęcia z biznesowym partnerem ojca, Knorrigiem, wykrywają się większe rodzinne konflikty – w tym także zaniepokojające wiadomości o chorobie starszego syna Kurta za granicą. Jutta w tajności przygotowuje prezent dla malarza, a w szkole jej wyniki są bardzo różne: czasem pokazuje się jako wyjątkowo zdolna uczennica, a czasem zachowuje się nierozsądnie. Gdy von Weischach rezygnuje z planowanego portretu „Harfner und Mignon” i zamiast tego maluje symboliczną scenę inspirowaną Juttą, ona czuje się zdradzona i odchodzi od niego. On zachoruje poważnie; Jutta w obawie i zamieszzeniu odwiedza go na łożu śmierci, a niedługo potem umiera. Rodzina przyjeżdża na pogrzeb, a jego rzeczy są wystawione na aukcję. Ojciec Juttty, zdziwiony tym, jak blisko córka była powiązana z pracą malarza, zaprasza swoją kuzynkę Vally, aby stała się jej towarzyszką i opiekunką.