„Esej o rozumieniu ludzkim, tom 1” autorstwa Johna Lockea to filozoficzne dzieło, pierwszy raz opublikowane w 1689 roku. Kłóci on z ideą, że ludzie rodzą się z wrodzonymi ideami, twierdząc zamiast tego, że umysł na początku jest „pustym arkuszem”, który ukształtuje się wyłącznie pod wpływem doświadczeń. Locke analizuje, jak zdobywamy wiedzę poprzez zmysły i rozmyślenia, robi różnicę między pierwszorodnymi a drugorodnymi właściwościami obiektów oraz bada osobiste identyfikacje, język i samą naturę rozumienia – tym samym zakładając podwaliny dla współczesnego empiryzmu.
Strona Wikipedii o tej książce: en.wikipedia.org/wiki/An_Essay_Concerning_Human_Understanding