„Moj stary kolega” Hermana Banga to powieść, która dotyka tematów nostalgii i upływu czasu; napisana została na końcu XIX wieku. Akcja rozgrywa się w atmosferze refleksji i eksploruje życie dwóch starych przyjaciół, którzy po latach rozłąki spotykają się ponownie. Ich rozmowy odkrywają ich przeszłe doświadczenia oraz zmiany, które nastąpiły w ich życiu. Opowieść pokazuje emocjonalny ciężar utraconej młodości, społeczne oczekiwania oraz wpływ osobistych i rodzinnych trudności. Głównym motywem jest ponowne spotkanie narratora z jego dawnym przyjacielem Kristianem, którzy wspominają swoją młodość i rozmawiają o losach wspólnych znajomych. Podczas tych rozmów czytelnik dowiaduje się o napięciach w życiu Kristiana jako wiejskiego kapelana oraz o bolesnych zmianach, które dotknęły ich kręgu przyjaciół. Tematy nostalgii wypełniają ich dialogi, gdy wspominają młodzieńskie marzenia i kontrastują je z bólem, który każdy z nich musiał przeżyć – zarówno ze względu na rodzinne obowiązki, jak i na rozczarowania wynikające z życia w społeczności. W końcu powieść reflektuje nad naturą przyjaźni oraz gorzkosłodką esencją pamięci, gdy dwaj przyjaciele starają się ponownie nawiązać kontakt ze swoją przeszłością, jednocześnie radząc sobie z aktualnymi realnościami.