«کاتو بزرگ در سنین پیری» نوشته مارکوس تولیوس سیسرو، مقالهای است که در سال ۴۴ قبل از میلاد نوشته شده است. در این گفتوگوی فلسفی، سیسرو تصور میکند که کاتو بزرگ، دولتمدار محترمی در سن هشتاد و چهار سالگی، دانش خود را درباره پیری با دو دوست جوانترش به اشتراک میگذارد. از طریق صدای کاتو، سیسرو به بررسی این موضوع میپردازد که آیا پیری واقعاً بار سنگینی است یا میتواند راحتیهای غیرمنتظرهای نیز به همراه داشته باشد. او چهار شکایت رایج درباره پیری را بررسی کرده و استدلال میکند که معایب ظاهری پیری ممکن است تصوری باشند؛ در حالی که لذتهای از دست رفته میتوانند با لذتهای جدید جایگزین شوند.