„Cato Starszy o starości” autorstwa Marka Tuliusza Cicerona to esej napisany w 44 r. p.n.e. W tym filozoficznym dialogu Ciceron wyobraża sobie uznawanego polityka Catona Starszego w wieku osiemdziesięciu czterech lat, który dzieli się z dwoma młodszymi przyjaciółmi swoją mądrością o starości. Poprzez głos Catona Ciceron rozmyśla nad tym, czy starość rzeczywiście jest ciężarem, czy może oferować nieoczekiwane wygody. Bada cztery najczęściej występujące skargi na starość i twierdzi, że przypuszczalne negatywy mogą być wyłącznie wyobraźnią, a utracone przyjemności można zastąpić nowymi, bardziej wykwintnymi.