„Disputacje tuskańskie” Marka Tuliusza Cicerona to filozoficzne dzieło napisane około 45 r. p.n.e. Powstałe w okresie żałoby po śmierci córki, Ciceron przedstawia w nim pięć dialogów, które dotyczą fundamentalnych pytań istnienia człowieka: pokonywania strachu przed śmiercią, znoszenia bólu, łagodzenia smutku, radzenia sobie z emocjonalnymi perturbacjami oraz ustalenia, czy jedynie cnota gwarantuje szczęście. Czerpiąc w dużej mierze z greckiej filozofii, zwłaszcza ze stoicyzmu, Ciceron formułuje przekonywające argumenty, które kwestionują tradycyjne poglądy na temat cierpienia i losu, oferując wieczną mądrość, która pomaga chronić umysł przed nieuniknionymi trudnościami życia.
Strona Wikipedii o tej książce: en.wikipedia.org/wiki/Tusculanae_Disputationes