„Traktaty o przyjaźni i starości” autorstwa Marka Tuliusza Cicerona to filozoficzny dialog napisany w 44 r. p.n.e. Akcja dzieła rozgrywa się po śmierci Scypiona Afrykańskiego w 129 r. p.n.e.; w nim przyjmuje się temat prawdziwej przyjaźni poprzez rozmowy pomiędzy Laeliusem a jego dwoma zięćmi. Laelius rozmyśla nad tym, co stanowi autentyczną przyjaźń, twierdząc, że może ona istnieć wyłącznie pomiędzy osobami cnotliwymi. Poprzez dialog Ciceron prezentuje wieczne refleksje na temat lojalności, honoru oraz więzi łączących dobre ludzie przez wieki.
Standardowa nazwa książki: „Cato maior de senectute”. Strona Wikipedii o tej książce: en.wikipedia.org/wiki/Laelius_de_Amicitia