„Fortuna” Enrique Péreza Escricha to fikcyjna opowieść prawdopodobnie napisana pod koniec XIX wieku. Ta popularna hiszpańska historia o psie koncentruje się na przygodach psa o imieniu Fortuna, który staje się nieocenionym sprzymierzeńcem w ratowaniu porwanego chłopca, ukazując motywy lojalności i bohaterstwa. Początek „Fortuny” przedstawia zmęczonego bezpańskiego psa, błąkającego się po opustoszałej wiosce w palącym letnim słońcu. Gdy pies szuka wody, spotyka się z wrogością miejscowych, którzy postrzegają go jako zagrożenie ze strony wściekłego zwierzęcia. W chwili gdy sytuacja się zaostrza, a psu grozi niebezpieczeństwo, udaje mu się znaleźć schronienie w ogrodzie dona Salvadora, dobrotliwego starszego człowieka. To spotkanie staje się początkiem głębokiej więzi między Fortuną a wnukiem dona Salvadora, Juanitem, kładąc podwaliny pod przyjaźń i lojalność, które okażą się kluczowe w dalszym toku wydarzeń.