‘L’avaleur de sabres’ van Paul Féval is een roman die werd geschreven aan het eind van de 19e eeuw. De verhaaltoon richt zich vooral op Saladin, een jongen met het zeldzame talent om zwaarden te swallowen, en zijn leven dat wordt beïnvloed door zijn ouders en de bijzondere entertainmentwereld van de jaarmarkt. Het levendige verhaal vertoont de struggles en intriges onder de artiesten op de markt, waardoor een scherp beeld ontstaat van ambities, ondeugdigheden en de scherpe tegenstellingen tussen hoop en wanhoop in de Parijse samenleving. De opening van ‘L’avaleur de sabres’ brengt de lezer direct in het drukbezochte milieu van de Peperkoekententoonstelling, waar een gevarieerde groep artiesten – inclusief muzikanten en circusteams – probeert het publiek te amuseren. Saladin is de zoon van een chaotische maar charismatische groep artiesten; hij bezit een natuurlijke talent om het publiek te imponeren met zijn act van zwaarden swallowen. Zijn pad wordt echter bemoeilijkt door zijn relatie met zijn vader Similor – een twijfelachtige persoon met dubbele moraal – en Échalot, de goedhartige voormalig apotheker die voor hem zorgt. Tussen het gelach en de kritiek worstelt Saladin met zijn identiteit, ambities en de complexiteiten van de wereld om hem heen; een verhaal dat vol staat van humor én donkere onderstromen.