„Pożeracz mieczyków” autorstwa Paula Févala to powieść napisana na końcu XIX wieku. Opowieść przedstawia barwną grupę postaci obecnych na jarmarku, z szczególnym akcentem na Saladina – młodego chłopca o rzadkim talencie pożerania mieczyków – oraz jego życie pod wpływem rodziców i nietypowych form rozrywkowych dostępnych na jarmarku. Żywawa atmosfera powieści pokazuje trudności i intrygi, które towarzyszą życiu artystów, a także wyrazne kontrasty pomiędzy nadzieją a rozpaczą w parizkiej społeczności. Wstęp do „Pożeracza mieczyków” zanurza czytelników w gwarne otoczenie Jarmarku Przysmaków, gdzie różnorodna grupa artystów – w tym muzykanci i cyrkowiści – usiłuje rozbawić publiczność. Saladin, syn niezorganizowanego, ale charyzmatycznego zespołu, posiada wrodzony talent do imponowania widowni swoimi numerami z pożerania mieczyków. Jego życie jest jednak komplikowane przez stosunki z ojcem – Similorem, osobą o wątpliwych wartościach moralnych – oraz Échalotem, dobrosercem byłym farmaceutą, który się o niego troszczy. Podczas ataków śmiechu i krytyki Saladin stara się poradzić z problemami identyfikacyjnymi, ambicjami oraz złożonością otaczającego go świata; to wprowadza czytelnika w narrację pełną zarówno fantazji, jak i ciemniejszych motywów.