«Калядныя апавяданні» Адольфа Швайера — зборнік калядных гісторый, напісаных у пачатку XX стагоддзя. Гэты твор разважае пра сям’ю, каханне і духоўную сутнасць Божага Нараджэння; верагодна, у ім дзейнічаюць розныя персанажы, якія ў святочны сезон спраўляюцца са складанасцямі сваіх узаемаадносін. Чакаецца, што гэтыя гісторыі перададуць цеплыню і глыбокі сэнс святочных традыцый, а таксама важнасць чалавечай сувязі. У пачатку зборніка аповед знаёміць чытача з Тэабальдам Фолькмарам, маладым чалавекам, які змагаецца і з суровасцю бурнага вечара, і з цяжарам сямейнага гонару ды адчужэння. Яго ўнутраныя перажыванні супрацьпастаўляюцца пяшчотным адносінам з маці, якая застаецца крыніцай цеплыні, нягледзячы на іх фінансавыя цяжкасці. У пачатковым фрагменце перадаюцца думкі Тэабальда, калі ён разважае пра спадчыну любові і гонару, пакінутую яго бацькам, што ўскладняе яго адносіны з багатым дзядзькам. Рыхтуючыся святкаваць Божае Нараджэнне, Тэабальд атрымлівае нечаканую дапамогу ад добрасардэчнай фройляйн Эрны, што прыводзіць да кранальнага моманту еднасці і надзеі, звязанага з тэмамі адкуплення і духам дарэння, характэрнымі для каляднага часу.