„Weihnachtserzählungen” Adolfa Schwayera to zbiór opowieści bożonarodzeniowych napisany na początku XX wieku. Dzieło to rozważa motywy rodziny, miłości i duchowej istoty Bożego Narodzenia, prawdopodobnie przedstawiając rozmaite postacie, które w okresie świątecznym zmagają się ze złożonością swoich relacji. Opowiadania mają wywoływać ciepło i głębsze znaczenia stojące za tradycjami świątecznymi oraz podkreślać wagę ludzkiej więzi. Na początku zbioru narracja wprowadza Theobalda Volkmara, młodego człowieka, który zmaga się zarówno z surowością burzliwego wieczoru, jak i z ciężarem rodzinnej dumy i wyobcowania. Jego wewnętrzne zmagania zestawione są z czułą relacją, jaką łączy go z matką, pozostającą źródłem ciepła pośród ich kłopotów finansowych. Fragment otwierający oddaje myśli Theobalda, gdy rozważa ojcowskie dziedzictwo miłości i dumy, które komplikuje jego stosunki z zamożnym wujem. Gdy przygotowuje się do świętowania Bożego Narodzenia, Theobald otrzymuje nieoczekiwaną pomoc od dobrodusznej panny Erny, co prowadzi do wzruszającej chwili więzi i nadziei, splatającej się z motywami odkupienia i duchem dawania, charakterystycznymi dla okresu Bożego Narodzenia.