„Stracona twarz” Jacka Londona to zbiór opowiadań, pierwszy raz wydany u schyłku XIX wieku. Głównym bohaterem jest Subienkow, polski rewolucjonista, który po pojmaniu przez rdzennych mieszkańców Rosyjskiej Ameryki podlega okrucieństwom tortur. W oczekiwaniu na śmiertelną konsekwencję rozmyśla o swoim życiu i o brutalności, która go określała. Na początku opowiadania Subienkow jest przywiązany i czeka na tortury; obserwuje w tym czasie gigantycznego Kozaka imieniem Big Ivan, który również doznawa bólu. Gdy myśli o prośbie o litość, drży z obawy, a jednocześnie uświadomia sobie swoją delikatną naturę i artystyczne serce w ostrom kontrastie z surowymi realiami życia i okrucieństwem swych towarzyszy. W toku narracji przygotowuje desperatny plan, by się uratować – twierdzi, że zna tajemniczą medycynę, która chroni go przed zagrożeniami, i wykorzystuje ten bluff, aby negocjować swój los z pojmanymi. Napięcie rośnie w miarę rozwoju narracji, a to przygotowuje czytelnika na moralne dilemy, z którymi musi stawić czoła w tym brutalnym świecie.
Strona Wikipedii o tej książce: en.wikipedia.org/wiki/Lost_Face