„Idylia chory” autorstwa Armando Palacio Valdésa to powieść napisana na końcu XIX wieku. Akcja skupia się na bohaterze – młodym, chorem pisarzu o kruchej zdrowotności, który musi stawić czoła zarówno problemom związanym z jego stanem zdrowia, jak i osobistym konfliktom w świecie literatury. Powieść eksploruje tematy życia, choroby oraz dążenia do sztuki na tle bezczucności otoczenia, w kontekście zmieniającej się Hiszpanii. Na początku powieści poznajemy Andresa w poczekalni, gdzie nerwowo oczekuje wizyty u lekarza. Opisany jest jako chłopiec o kruchej konstytucji, cierpiący na chroniczne choroby; atmosfera wokół niego odzwiera zniechęcenie i oczekiwanie. Gdy Andrés spotyka się z doktorem Ibarrą, ten dokładnie ocenia jego stan zdrowia i wyjaśnia, że chodzi o anemię, a nie tak straszoną gruźlicę. To odkrycie przywraca mu nadzieję, ale w tle pojawiają się wspomnienia z jego trudnego przeszłości – pełne poezji, chorób i niespełnionych marzeń. Gdy wyjeżdża na wieś, by się zregenerować, reflektuje nad kruchkością życia oraz pragnieniami, które to życie ze sobą niesie, co stanowi preludium do dalszych zmian w jego życiu.