‘Poesias’ van Alexandre Herculano is een verzameling gedichten die werden geschreven in de midden van de 19e eeuw. De gedichten behandelen thema’s als geloof, existentiële reflectie, patriotisme en de strijd van de mensheid tegen onderdrukking en dood. In Herculano’s werk worden vaak historische contexten gecombineerd met persoonlijke emoties; hierdoor wordt de relatie tussen mens, samenleving en het goddelijke verkend. Het openingsgedicht leidt de lezer in bij contemplatieve overpeckingen over de tijd, de natuur en de last van spirituele en historische belastingen. Herculano beschrijft levendig hoe de zon ondergaat, de plechtigheid van een oude tempel en de expressieve verweving van natuur en goddelijkheid; dit roept een gevoel van melancholische nostalgie op. De verteller worstelt met thema’s als geloof, menselijke zwakheid en het zoeken naar zin; hierdoor wordt een complex geheel van emoties geschapen dat de toon voor de rest van de verzameling bepaalt – een verzameling vol introspectieve gedachten en krachtige beelden.