«Егіпецкая царская дачка» Георга Эберса — гістарычны раман, напісаны ў канцы XIX стагоддзя. Дзеянне разгортваецца ў Старажытным Егіпце, сярод багатых краявідаў і складаных грамадскіх узаемаадносін, а ў цэнтры знаходзіцца Радапіс — былая рабыня, якая стала ўплывовай асобай у грамадстве дзякуючы сваёй прыгажосці і мудрасці. У рамане раскрываюцца тэмы кахання, ідэнтычнасці і цяжкасцяў, з якімі сутыкаюцца маргіналізаваныя людзі, што імкнуцца да прызнання і ўлады ў складаным грамадстве. У пачатку рамана яскрава апісваецца Ніл, які выйшаў з берагоў, ствараючы спакойны, але драматычны фон. Мы знаёмімся з двума мужчынамі на борце карабля, які плыве па Ніле, — Фанесам, маладым афінянінам, і Арыстамахам, старэйшым спартанцам, якія прыбываюць з Грэцыі ў Навакраціс. Фанес выказвае жаданне сустрэцца са сваёй сяброўкай Радапіс, удавой Харакса, якая заняла прыкметнае становішча ў грамадстве. Калі яны набліжаюцца да дома Радапіс, апавяданне намякае на яе незвычайнае мінулае і дзіўнае жыццё, якое яна вядзе, уцягваючы чытачоў у таямніцу яе асобы і грамадскую дынаміку той эпохі.