‘My Friends the Savages’ van kapitein G. B. Cerruti is een etnografisch verslag dat werd geschreven in de vroege 20ste eeuw. Het boek beschrijft de ervaringen en observaties van de auteur als kolonist in de regio Perak op het Maleisische schiereiland, en heeft als doel licht te werpen op het levenspatroon en de gebruiken van de inheemse Sakai-bevolking. De aandacht wordt gericht op culturele contrasten; door deze beschrijvingen krijgen we een inkijk in de primitieve eenvoud van de Sakai’s en de corruptie die uitgaat van de omringende, ‘beschaafde’ samenlevingen. In het begin van het boek wordt de lezer geïntroduceerd in de verlangen van de auteur om de ‘beschaafde’ wereld te ontvluchten en een eenvoudiger leven te leiden onder de Sakai’s, die hij ziet als fascinerend en vrij van de corruptie van de moderne samenleving. Na zijn aankomst op het schiereiland reflecteert Cerruti over zijn besluit om de binnenlandse jungles te verkennen; dit werd gedreven door zijn verlangen naar avontuur en de hoop om goud te vinden. Hij beschrijft zijn voorbereidingen, de uitdagingen die hij tegenkwam tijdens zijn reizen door de jungle – waaronder het omgaan met verraad onder zijn ingehuurde begeleiders – en zijn eerste ontmoetingen met de Sakai’s. Door deze ervaringen legt Cerruti de basis voor een diepere beschouwing van de culturele en existentiële verschillen tussen ‘beschaafd’ leven en dat van inheemse volken; hij portretteert de Sakai’s als een symbool van onbedorven menselijkheid.