„Moimi przyjaciółmi są dzikusy” autorstwa kapitana G.B.C. Cerrutiego to etnograficzna książka napisana na początku XX wieku. Dokumentuje doświadczenia i obserwacje autora jako osadnika w regionie Perak na Półwyspie Malajskim, a jej cel jest przybliżenie czytelnikom stylu życia i zwyczajów rdzennego ludu Sakai. Zagłębiając się w kulturowe różnice, książka pokazuje prostotę życia Sakai oraz zepsujący wpływ otaczających ich cywilizowanych społeczności. W prologu autor wyraża pragnienie ucieczki z „cywilizowanego” świata, aby żyć prostszym życiem wśród Sakai, których widzi jako fascynujących i wolnych od zepszeńości współczesnej cywilizacji. Po przybyciu na Półwysep Cerruti rozmyśla nad decyzją o eksploracji dzikich lasów, motywowany chęcią do przygód i nadzieją na znalezienie złota. Opisuje swoje początkowe przygotowania, trudności podczas podróży przez las, w tym zdradę ze strony zatrudnionych towarzyszy podróży, oraz pierwsze spotkania z Sakai. Te pierwsze doświadczenia stanowią podstawę dla dogłębnego rozpatrzenia kulturowych i egzistencjalnych różnic pomiędzy „cywilizowanym” życiem a życiem rdzennych ludzi, a Sakai są w tym kontekście przedstawiani jako symbol nieskompromitowanej ludzkości.