«ادبیات عبری» اثر اپیفانیوس ویلسون، مجموعهای پژوهشی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این اثر گزیدهای از متون مهم رسالههای تلمودی، نغمههای عبری و نوشتههای قبالایی را دربرمیگیرد و میکوشد ژرفا و تنوع سنتهای ادبی عبری را به نمایش بگذارد. این کتاب احتمالاً در پی آن است که تأثیرات اندیشه و معنویت عبری بر تمدن مدرن را برجسته کند و درباره ابعاد دینی و فلسفی آن بینشهایی ارائه دهد. آغاز این مجلد مقدمهای ویژه دارد که ویژگیهای اساسی ادبیات عبری و تأثیر عمیق آن بر تمدن بشری را تبیین میکند. ویلسون جستوجوی عبریان برای صلح، مبتنی بر مشیت الهی و همسویی اخلاقی، را با اهداف زیباییشناختی ادبیات یونانی و ارزشهای فرهنگ رومی، متمرکز بر قدرت، مقایسه میکند. او زمینه را برای بررسی نوشتههای عبریِ غیرقانونی فراهم میسازد و بر زیبایی، ظرافت و اهمیت آنها تأکید میکند؛ همچنین سنتهای تلمودی و قبالایی را بهعنوان اجزای جداییناپذیر اندیشه عبری معرفی میکند. متن اهمیت تلمود را بهعنوان راهنمایی جامع برای قوانین و اخلاق یهودی تشریح میکند و نقش آن را در حفظ هویت و معنویت یهودی در سراسر تاریخ نشان میدهد.