«Некаторыя тыпы характару, выяўленыя ў псіхааналітычнай працы» Зігмунда Фрэйда — навуковая публікацыя, напісаная ў пачатку XX стагоддзя. Кніга прысвечана аналізу і тыпалогіі рыс характару, якія назіраюцца ў пацыентаў, што праходзяць псіхааналітычнае лячэнне, і даследуе складанасць чалавечых паводзін ды псіхалагічных канфліктаў, што ляжаць у іх аснове. У гэтай працы Фрэйд разглядае розныя тыпы характару, якія праяўляюцца ў кантэксце псіхааналізу, падкрэсліваючы, як індывідуальная гісторыя, асабліва досвед дзяцінства, фарміруе цяперашні псіхалагічны стан і паводзіны чалавека. Ён аналізуе канкрэтныя выпадкі, у якіх пацыенты дэманструюць рысы, што ствараюць супраціўленне тэрапіі, і даследуе ўяўленне пра «выключэнне» — чалавека, які прэтэндуе на асаблівыя правы з-за перанесеных у мінулым пакут. Фрэйд таксама разважае пра тое, як пэўныя персанажы, напрыклад лэдзі Макбет і сам Макбет у Шэкспіра, ілюструюць псіхалагічныя прынцыпы, такія як уплыў поспеху на эмацыйную ўстойлівасць і дзеянне пачуцця віны ды сумлення. Праз гэтыя даследаванні Фрэйд імкнецца праясніць нюансы псіхалагічнага развіцця і ўзаемадзеянне паміж індывідуальнымі жаданнямі і грамадскімі чаканнямі.