„Les Rois Frères de Napoléon Ier” autorstwa Alberta Du Casse jest dziełem historycznym wydanym na końcu XIX wieku. Praca ta dogłębnie analizuje złożone stosunki pomiędzy Napoleonem Bonapartem a jego braćmi, skupiając się przede wszystkim na Józefie Bonaparte, który stał się królami Neapolu, a potem Hiszpanii. Za pomocą zbioru nieopublikowanych dokumentów autor stara się zaprezentować nowe spojrzenia na polityczne manewry i rodzinne dynamiki charakterystyczne dla okresu I Cesarstwa. Na początku książki Du Casse przedstawia kontekst, odnosząc się do wcześniej opublikowanych wspomnień dotyczących braci Bonaparte; zaznacza jednak, że choć te dzieła zawierają cenną informację, wiele istotnych dokumentów i listów zostało pominiętych. Józef przedstawiony jest jako kluczowa postać – choć popierał ambicje Napoleona, podejmował decyzje o koronie z niechęcią, zachowując umiarkowanie i pewną obojętność wobec cesarskich aspiracji swego brata. Wstęp wyjaśnia również złożoności Józefa na polu polityki, m.in. jego wcześniejszą rolę ambasadora w Stanach Papieskich oraz trudności, z którymi musiał się zmierzyć przy utrzymywaniu stosunków zarówno z bratem, jak i z innymi europejskimi mocarstwami. To stanowi podstawę dla dogłębnego rozpatrzenia zawiłej relacji pomiędzy braćmi Bonaparte.