«Аб прыродзе мыслення» Джона Хаслама, доктара медыцыны, — навуковае выданне, напісанае ў пачатку XIX стагоддзя, а менавіта ў 1835 годзе. У гэтай працы Хаслам даследуе складанасці чалавечага мыслення і яго глыбокую сувязь з мовай, сцвярджаючы, што мысленне найперш выяўляецца ў фарміраванні ясных і звязных сказаў. Ён разглядае фізіялагічную прыроду мыслення, выказваючы думку, што разуменне мовы неабходнае для фармулявання і, такім чынам, самога разумення думкі. У кнізе Хаслам сцвярджае, што традыцыйныя філасофскія падыходы надавалі вялікую ўвагу абстрактным ідэям, адарваным ад мовы, тады як сапраўдны інтэлектуальны прагрэс залежыць ад выкарыстання слоў як асноўнага сродку мыслення. Ён разглядае, як думкі ствараюцца і перадаюцца праз мову, падкрэсліваючы ролю ўспрымання і адчування ў фарміраванні ідэй, а таксама тое, што саміх па сабе гэтых ідэй недастаткова, каб утварыць думку. Праца служыць крытыкай ранейшых метафізічных тэорый, якія не здолелі належным чынам растлумачыць сувязь паміж словамі і думкай, і сцвярджае, што сапраўднае разуменне мовы ўзмоцніць інтэлектуальныя здольнасці і прывядзе да больш яснага разважання і выказвання. У цэлым эсэ Хаслама запрашае чытачоў перагледзець сутнасць уласных працэсаў мыслення і жыццёва важнае значэнне мовы ў фарміраванні іх разумення свету.