„O naturze myślenia“ autorstwa Johna Haslama, lekarza, to naukowa publikacja napisana na początku XIX wieku, a konkretnie w 1835 roku. W tym dziele Haslam bada złożoność procesów myślenia ludzkiego oraz jego głębokie powiązanie z językiem, twierdząc, że myślenie się przede wszystkim objawia w formowaniu jasnych i spójnych zdań. Zagłębia się również w fizjologiczną naturę myślenia, argumentując, że zrozumienie języka jest niezbędne do wyraźnego sformułowania i zrozumienia samego procesu myślenia. Haslam podkreśla, że choć tradycyjne filozoficzne podejście skupiało się przede wszystkim na abstraktywnych ideach oddzielonych od języka, prawdziwy intelektualny postęp jest możliwy dzięki użyciu słów jako podstawowego środka komunikacji i myślenia. Omawia również, w jaki sposób myśli są formowane i przekazywane za pomocą języka, zaznaczając rolę percepcji i zmysłów w powstaniu idei oraz to, że same te idee nie wystarczą, by stanowić skuteczny element procesu myślenia. Dzieło to stanowi krytykę wcześniejszych metafizycznych teorii, które nie udawały się adekwatnie wyjaśnić związek między słowami a myśleniem; Haslam twierdzi, że rzeczywiste zrozumienie języka może wesprzeć rozwoj intelektualnych zdolności i doprowadzić do bardziej jasnego rozumowania oraz wyrażania myśli. W ogóle esej Haslama zachęca czytelników, by ponownie zastanowić się nad istotą swoich procesów myślenia oraz o kluczowej roli języka w kształtowaniu ich pojęcia świata.