کتاب «Curiosidades antiguas sevillanas» اثر خوزه گِستوسو ای پرِس، گزارشی تاریخی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این اثر جنبههای گوناگون تاریخ و سنتهای غنی سِویل را بررسی میکند و احتمالاً با بهرهگیری از علایق گستردهٔ ادبی و باستانشناختی نویسنده، بینشهایی دربارهٔ میراث فرهنگی این شهر ارائه میدهد. در آغاز این جلد، خوانندگان با تأملات نویسنده دربارهٔ مسیر طولانی ادبیاش آشنا میشوند؛ او پس از جلد نخست، بیستوپنج سال برای تهیهٔ این جلد دوم زمان صرف کرده است. گِستوسو ای پرِس بر ضرورت بهاشتراکگذاری داستانهای مربوط به صنایع کهن سِویل تأکید میکند و از هنر ابریشمبافی آغاز میکند؛ سنتی با ریشههایی عمیق که از پیوندهای تاریخی شهر با فرهنگ مسلمانان تأثیر پذیرفته است. او بر اهمیت حفظ این داستانها تأکید میکند، نه فقط برای ثبت تاریخی، بلکه برای پرورش فضیلتهایی همچون دلاوری و میهندوستی در نسل جوان. متن لحنی نوستالژیک دارد و میکوشد ضمن پرداختن به مسائل اجتماعی معاصر، کنجکاوی دربارهٔ گذشته را برانگیزد.