«Канец кахання» Раберта Брака — сатырычная п’еса, напісаная ў канцы XIX стагоддзя. Твор прапануе складаны разгляд кахання і ўзаемаадносін праз галерэю персанажаў, сярод якіх маркіза Ганна Дзі Фантанароза і розныя залётнікі, што атачаюць яе. П’еса закранае тэмы жадання, грамадскіх чаканняў і прыроды кахання. У пачатку п’есы гледачы знаёмяцца з ажыўленай свецкай атмасферай салона маркізы Ганны, размешчанага на віле ў сельскай мясцовасці. Такія персанажы, як доктар Сальвеці, граф Дыёнідзі і Джуліяна Д’Альма, абменьваюцца дасціпнымі рэплікамі, выяўляючы сваю заклапочанасць каханнем і мастацтвам. Сцэна разгортваецца на фоне гуллівага і біпалярнага стаўлення Ганны да сваіх гасцей: яна ўпотай заляцаецца да іх, адначасова разбіраючыся ва ўласных складаных пачуццях наконт шлюбу і незалежнасці. Пачатак задае гумарыстычны тон, спалучаны з утоенай напружанасцю, намякаючы на больш глыбокія эмацыйныя канфлікты па меры развіцця сюжэта.