نمایشنامهٔ طنز «La fine dell'amore» اثر روبرتو براکو در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این اثر از طریق مجموعهای از شخصیتها، از جمله مارکیزا آنا دی فونتاناروزا و خواستگارانی که او را احاطه کردهاند، به بررسی پیچیدهٔ عشق و روابط میپردازد. نمایشنامه مضامینی همچون میل، انتظارات اجتماعی و ماهیت عشق را کاوش میکند. در آغاز نمایشنامه، مخاطبان با فضای اجتماعی پرجنبوجوش سالن مارکیزا آنا، واقع در ویلایی در حومهٔ شهر، آشنا میشوند. شخصیتهایی مانند دکتر سالوتی، کنت دیونیجی و جولیانو دالما با شوخطبعی با یکدیگر گفتوگو میکنند و دغدغههای خود دربارهٔ عشق و هنر را آشکار میسازند. صحنه با رفتار بازیگوشانه و دوقطبی آنا در برابر مهمانانش پیش میرود؛ او پنهانی آنان را به لاسزدن میکشاند و همزمان میکوشد با احساسات پیچیدهٔ خود دربارهٔ ازدواج و استقلال کنار بیاید. این آغاز لحنی آمیخته از طنز و تنشی پنهان ایجاد میکند و با پیشرفت داستان، به تعارضهای عاطفی عمیقتری اشاره دارد.