«رؤیاهای کِوِدو» اثر فرانسیسکو دِ کِوِدو مجموعهای از روایتهای تمثیلی است که در اوایل قرن هفدهم نوشته شدهاند. این اثر شامل مجموعهای از رؤیاهایی است که راوی تجربه میکند و از طریق داستانپردازی طنزآمیز و خیالپردازانه، مضامین اخلاق، عدالت و ماهیت انسان را بررسی میکند. فصلهای آغازین زمینه را برای رویارویی راوی با موجودات گوناگون، از جمله شیاطین و تجسمهای مرگ و داوری، فراهم میکنند و کاستیهای جامعه و رذایل انسانی را آشکار میسازند. راوی در آغاز کتاب تجربهٔ خود را از مشاهدهٔ جنگیریِ مردی تسخیرشده در سویل بازگو میکند؛ تجربهای که پرسشهایی دربارهٔ زودباوری و ماهیت تسخیرشدگی برمیانگیزد. پس از به تعویق افتادن جنگیری، او با مرد تسخیرشده گفتوگو میکند؛ مرد ادعا دارد دیو در وجودش ساکن است و آن دیو بینشهایی دربارهٔ وضعیت انسان آشکار میکند و بهویژه بیعدالتیهای اجتماعی و ریاکاریِ برخی از کوششهای بشری، از جمله شعر و عدالت، را مورد انتقاد قرار میدهد. بدینسان لحنی از طنز سیاه و انتقاد شکل میگیرد که بر فصلهای بعدی نیز سایه میافکند، زیرا راوی همچنان از خلال رؤیاهای تمثیلی گوناگون، مضامین عشق، مرگ، عدالت و پوچیهای زندگی را بررسی میکند؛ رؤیاهایی که هر یک حقیقتی اخلاقی و عمیقتر را آشکار میسازند.
صفحهٔ ویکیپدیا دربارهٔ این کتاب: en.wikipedia.org/wiki/Los_Sue%C3%B1os