«خاطرات ۱۸۷۰–۱۸۷۱» اثر ادموندو ده آمیچیس، روایتی تاریخی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این اثر به رویدادهای مهم ایتالیا در سالهای ۱۸۷۰ و ۱۸۷۱ میپردازد و بهویژه بر دگرگونیهای نظامی و فرهنگیِ آن زمان در این کشور تمرکز دارد. هدف کتاب برانگیختن احساسات و عواطف مرتبط با غرور ملی و جنگ است و از این رو، برای درک تاریخ ایتالیا از سوی جوانان ایتالیایی اهمیت ویژهای دارد. آغاز کتاب قصد نویسنده را برای گردآوری نوشتههای گوناگونی معرفی میکند که به رویدادهای مهم ایتالیا در این دورهٔ شکلدهنده مربوط میشوند. ده آمیچیس از تردید اولیهٔ خود برای پدید آوردن اثری سخن میگوید که بیم داشت چیزی جز مجموعهای صرفاً متشکل از موضوعات پراکنده نباشد. با این حال، او اهمیت این نوشتهها را بهعنوان روایتهایی شاهد عینی درمییابد؛ روایتهایی که تجربهها، احساسات و اندیشههای جمعیِ آن لحظات را ثبت میکنند. روایت سپس به شخصیتی پیهمونتی میپردازد که پیش از عزیمت به رم، خاطرات خود از فلورانس را مرور میکند؛ این بخش بر حس نوستالژی و پیوندهای عمیقی که افراد با زادبوم خود برقرار میکنند، و نیز بر زیبایی و اهمیت هنر و فرهنگ ایتالیا تأکید دارد.