«دین من» اثر کنت لئو تولستوی رسالهای فلسفی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این اثر مسیر شخصی تولستوی را در رسیدن به درکی از مسیحیت بررسی میکند و بر آموزههای بنیادین عیسی، بهویژه اصل مقاومت نکردن در برابر شر، تأکید دارد. تولستوی در این اثر میکوشد جوهره پیامهای عیسی را استخراج کند و از زندگیای مبتنی بر عشق، فروتنی و خویشتنداری دفاع میکند و آن را در برابر کاستیهای اخلاقیای قرار میدهد که در اعمال دینی تثبیتشده مشاهده میکند. تولستوی در آغاز کتاب درباره پوچگرایی گذشته خود و اینکه ایمان تازهیافتهاش چگونه درک او از درست و نادرست را دگرگون کرده است، تأمل میکند. او نارضایتی عمیقی از تفسیرهای جزمی مسیحیت که دین سازمانیافته رواج داده است ابراز میکند و بر این باور است که این تفسیرها اصول محوری آموزههای عیسی را کمرنگ میکنند. آغاز کتاب آشفتگی درونی او را درباره تناقضهایی که در آموزههای کلیسا میبیند نشان میدهد؛ تناقضهایی که او را به جستوجوی وضوح در انجیلها سوق میدهند. او از خلال مکاشفات شخصی خود، چشماندازی از مسیحیت ارائه میکند که دسترسپذیر، عملی و اساساً ریشهگرفته در اصل مقاومت نکردن در برابر شر است و بدینسان زمینه را برای کاوش فلسفی گستردهتر او در سراسر متن فراهم میسازد.
صفحهٔ ویکیپدیا دربارهٔ این کتاب: en.wikipedia.org/wiki/What_I_Believe_(Tolstoy_book))