„Książka Sidracha: niepublikowany tekst z XIV wieku” jest dziełem historyczno-filozoficznym napisanym w XIV stuleciu. Ten tekst eksploruje tematy mądrości, teologii i magii poprzez historię swojego głównego bohatera – Sidracha, który pełni rolę mędrcy i radcy królów. Praca łączy w sobie różnorakie motywy charakterystyczne dla średniowieczna, odzwiercając intelektualny i superstytucyjny charakter tego okresu. W prologu książki prezentuje się Sidracha jako filozofa i proroka, opisując jego wiedzę i doświadczenia podczas panowania króla Botozzo, który usiłował pozyskać mądrość, by przezwyciężyć różne wyzwania. Opowieść pokazuje boską inspirację Sidracha oraz jego wyjątkowe umiejętności, gdy bierze udział w debatach o wierze, boskości i naturze wiedzy, a przy tym rozwiązuje problemy Botozzo związane z budową miasta. W toku narracji pojawiają się mistyczne motywy łączące się z dążeniem do pozyskania wiedzy oraz konfliktem pomiędzy pogańskimi wierzeniami a kultem jednego bóstwa, co stwarza podstawę dla eksploracji tematów mądrości, magii i wiary w średniowiecznym kontekście.