«Уводзіны ў філасофію выяўленчага мастацтва Гегеля» — філасофскае выданне, напісанае ў канцы XIX стагоддзя. Кніга ўяўляе сабой выклад ідэй Гегеля аб мастацтве і эстэтыцы, закладаючы аснову для разумення таго, як прыгажосць і мастацкае выяўленне могуць аналізавацца з філасофскага пункту гледжання. У ёй даследуецца перасячэнне мастацтва з чалавечым досведам, культурай і гістарычным кантэкстам, робіцца спроба сфарміраваць сістэматызаванае разуменне мастацкай прыгажосці. У пачатку тэксту чытач знаёміцца з паняццем эстэтыкі і яе значэннем для разумення мастацтва; эстэтыка адрозніваецца ад прыроднай прыгажосці, а галоўная ўвага надаецца філасофскаму разгляду выяўленчага мастацтва. Гегель тлумачыць абмежаванні і памылковыя ўяўленні, звязаныя з мастацкай прыгажосцю, адначасова абгрунтоўваючы неабходнасць навуковага падыходу да мастацтва. Ён крытыкуе распаўсюджаныя ўяўленні пра прыроду мастацтва, разглядае ролю чалавечай дзейнасці ў мастацкай творчасці і закранае складанае суадносіны паміж мастацкім талентам і структураванымі правіламі. Гэтая ўводная частка стварае аснову для больш глыбокага даследавання прынцыпаў, што ляжаць у аснове мастацтва і прыгажосці як цэнтральных тэм філасофіі Гегеля.