«Il Nemico, т. I» Альфрэда Арыяні — раман, напісаны ў канцы XIX стагоддзя. У кнізе раскрываюцца тэмы рэвалюцыі і адчаю ў Расіі, а ў цэнтры ўвагі — група маладых інтэлектуалаў і іх барацьба супраць царызму і грамадскіх абмежаванняў. Сярод галоўных герояў — Андрэа Пятровіч Картаф, Фёдар Васільевіч Каратаеў і Барыс Раманавіч Слоткін, якія вядуць глыбокія філасофскія размовы пра свае перакананні і стан сваёй краіны. У пачатку рамана героі размаўляюць пра матывы сваёй барацьбы супраць царызму і марнасць сваіх намаганняў. Яны сутыкаюцца з экзістэнцыяльнымі пытаннямі пра пакуты, прагрэс і справядлівасць, падкрэсліваючы адчуванне бяссілля перад палітычным прыгнётам. Атмасфера напружаная, напоўненая чаканнем: героі чакаюць прыходу іншых на музычную рэпетыцыю, якая служыць сімвалічным фонам для іх больш шырокіх экзістэнцыяльных дылем. Гэты першапачатковы дыялог стварае аснову для аповеду, прасякнутага канфліктам, самааналізам і тугой па пераменах, калі героі разважаюць пра ахвяры, прынесеныя іх паплечнікамі ў бурным палітычным ландшафце Расіі.