«دشمن، جلد اول» اثر آلفردو اوریانی، رمانی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این کتاب به موضوعاتی چون انقلاب و ناامیدی در روسیه میپردازد و بر گروهی از روشنفکران جوان و مبارزات آنان علیه تزاریسم و محدودیتهای اجتماعی تمرکز دارد. شخصیتهای اصلی عبارتاند از آندری پتروویچ کارتوف، فئودور واسیلیچ کاراتایف و بوریس رومانویچ اسلاتکین که درباره باورهای خود و وضعیت کشورشان به گفتوگوهای عمیق فلسفی میپردازند. آغاز رمان شخصیتها را در حالی به ما معرفی میکند که درباره انگیزههای مبارزهشان با تزاریسم و بیهودگی تلاشهایشان گفتوگو میکنند. آنان با پرسشهای هستیشناختی درباره رنج، پیشرفت و عدالت دستوپنجه نرم میکنند و احساس ناتوانی خود را در برابر سرکوب سیاسی برجسته میسازند. فضا متشنج و آکنده از انتظار است؛ شخصیتها چشمبهراه رسیدن دیگران برای تمرین موسیقی هستند، تمرینی که همچون پسزمینهای نمادین برای دوراهیهای بزرگتر هستیشناختی آنان عمل میکند. این گفتوگوی ابتدایی زمینه را برای روایتی سرشار از کشمکش، دروننگری و اشتیاق به تغییر فراهم میکند؛ روایتی که در آن آنان در چشمانداز سیاسی پرتلاطم روسیه، درباره فداکاریهای همرزمانشان تأمل میکنند.