«زایش تراژدی؛ یا هلنیسم و بدبینی» اثر فریدریش ویلهلم نیچه، رسالهای دربارهٔ نظریهٔ نمایش است که در سال ۱۸۷۲ منتشر شد. نیچه دوگانگی جسورانهای میان نیروهای دیونوسی و آپولونی—بینظمی در برابر نظم—معرفی میکند؛ نیروهایی که به باور او تراژدی یونان باستان را شکل دادند. او استدلال میکند که تراژدی یونانی با متحد کردن این عناصر متضاد، به والاترین شکل هنر دست یافت و به تماشاگران امکان داد تمام وضعیت انسانی را تجربه کنند. نیچه افول تراژدی را از مسیر عقلگرایی پی میگیرد و پیشنهاد میکند که اپراهای ریشارد واگنر شاید بتوانند این تعادل ازدسترفته را احیا کنند.
صفحهٔ ویکیپدیا دربارهٔ این کتاب: en.wikipedia.org/wiki/The_Birth_of_Tragedy