«رهاشدگی؛ یا تسلیم مطلق به مشیت الهی» اثر ژان-پیر دو کاساد، رسالهای معنوی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این متن میکوشد فضیلت ژرفِ وانهادن خویشتن به ارادهٔ خداوند را بررسی کند و بر نقش اساسی آن در دستیابی به قداست تأکید میورزد. بینشهای دو کاساد به کشمکشهای معمول مؤمنان برای اعتماد به مشیت الهی در میان آزمونهای زندگی میپردازد. آغاز اثر این ایده را مطرح میکند که holiness حقیقی از شناخت و پذیرفتن نظم الهی خداوند در هر لحظه حاصل میشود. متن دربارهٔ خطرات بدفهمی فضیلت رهاشدگی بحث میکند و با اشاره به زمینهٔ تاریخی آن، یادآور میشود که چگونه برداشتهای نادرست در گذشته، بهویژه در جریان مناقشهٔ سکوتگرایی، به خطاهایی در سلوک معنوی انجامیدهاند. متن از طریق اصول گوناگون تأکید میکند که هر آنچه رخ میدهد—چه شادیبخش و چه دردناک—تجلی ارادهٔ خداوند است و ازاینرو باید با پذیرشی آمیخته به محبت پذیرفته شود. دو کاساد درکی بنیادین ارائه میدهد مبنی بر اینکه مؤمنان از طریق تسلیم کامل به طرح الهی خداوند میتوانند در سفر معنوی خود به آرامش و کمال دست یابند.