„Porzucenie siebie lub bezwzględna podległość Bożej Opatrzności“ autorstwa Jeana-Pierra de Caussade jest duchowym traktatem napisanym na końcu XIX wieku. Tekst ma za cel zbadanie głębokiej cnoty porzucania siebie w służbie woli Boga, podkreślając jej kluczową rolę w osiągnięciu świętości. Myśli de Caussade dotyczą typowych trudności, z którymi stają się wierzący, próbując zaufać w Bożą Opatrzność w obliczu życiowych czołów. W openingu dzieła formułowana jest idea, że prawdziwa świętość wynika z rozpoznawania i posłuszeństwa wobec Bożej boskiej porządku w każdym momencie. Tekst rozmawia o zagrożeniach wynikających z niewłaściwego rozumienia tej cnoty oraz podkreśla jej historyczny kontekst, zaznaczając, jak niesłuszne interpretacje w przeszłości, zwłaszcza podczas kontrowersji Quietystów, doprowadziły do błędów w duchowej praktyce. Na podstawie różnych zasad tekst twierdzi, że wszystko, co się dzieje – zarówno to przyjemne, jak i bolesne – jest wyrazem woli Boga i dlatego powinno być przyjęte z miłością i akceptacją. De Caussade pokazuje, że poprzez całkowite poddanie się Bożemu planowi wierzący mogą znaleźć spokój i spełnienie na swej duchowej drodze.