Książka Otto Jespersena „Język: jego natura, rozwoj i pochodzenie” to naukowe dzieło napisane na początku XX wieku. W tym opracowaniu autor dogłębia złożoności języka, analizując jego historię rozwoju oraz fundamentalną naturę jako produktu ludzkiej aktywności. Jespersen stara się pokazać, w jaki sposób języki zmieniają się w czasie, a także jaką rolę odgrywają pojedyncze osoby i społeczności w kształtowaniu ich użycia. W introdukcji do książki prezentowane są podstawowe pojęcia lingwistyki, z naciskiem na to, by widzieć język jako dynamiczny system, który ewoluuje, a nie jako stałą całość. Autor krytykuje metaforyczne interpretacje języka, twierdząc, że jest on produktem ludzkiej społecznej aktywności, a nie żywym organizmem. Opisuje również swój podejście do badania rozwoju języka, wskazując na proces uczenia się ojczystego języka przez dziecko oraz wpływ obcojęzycznych elementów i indywidualnych czynników na ewolucję mowy. Jespersen podkreśla znaczenie historycznych kontekstów oraz wkładu wcześniejszych lingwistów, otwierając drogę do dogłębnego badania historycznych i biologicznych aspektów rozwoju języka.