«آموزههای طبیعت: اختراعات بشری که طبیعت پیشاپیش به آنها دست یافته است» اثر ج. گ. وود، اثری علمی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این اثر پیوندهای عمیق میان پدیدههای طبیعی و اختراعات بشری را بررسی میکند و بر این استدلال استوار است که بسیاری از پیشرفتهای فناورانه ریشه در طرحهای طبیعت دارند. دیدگاه وود بر این نکته تأکید میکند که انسانها از طریق مشاهده و مطالعه نمونههای اولیه موجود در طبیعت میتوانند ابزارها، سازهها و سامانههای کارآمدتری خلق کنند. آغاز این کتاب، تز اصلی آن را معرفی میکند: تقریباً هر اختراع بشری همتایی در جهان طبیعی دارد. وود کار خود را با مقایسه شعر و علم آغاز میکند و با استفاده از نمونهٔ نوتیلوس کاغذی نشان میدهد که شعر در طول تاریخ چگونه موجودات طبیعی را که صرفاً زاییده تخیل بودهاند، رمانتیک کرده است. سپس تمرکز خود را به نمونهٔ وِلِلا معطوف میکند؛ جانداری دریایی که همچون قایق بادبانی عمل میکند. او با این مثال برجسته میسازد که طبیعت نهتنها الهامبخش، بلکه فراهمکنندهٔ نمونههای عینی فناوری بشری، مانند قایقها و سامانههای پیشرانش، نیز هست. وود این ایده را با مرتبط ساختن دیگر صورتهای زیستی، مانند حلزون آبی و پشه، با همتایان اختراعشدهٔ آنها بسط میدهد و چارچوبی برای فصلهای بعدی فراهم میکند؛ فصلهایی که اختراعات گوناگون الهامگرفته از پدیدههای طبیعی را بررسی خواهند کرد.