‘Over liefde’ van Stendhal is een filosofisch werk dat in 1822 werd geschreven en waarin de psychologie van verliefd worden wordt verkend. Het centrale concept hierin is ‘kristallisatie’: een mentale verandering waardoor gelieven hun geliefde door een veranderende bril zien, waardin ze oneindige perfecties ontdekken die voor anderen onzichtbaar kunnen zijn. Stendhal werd hierbij geïnspireerd door een bezoek aan Oostenrijkse zoutmijnen, waar kale takken bedekt waren met schitterende kristallen. Hij beschrijft daarin de weg van onverschilligheid naar passioneel liefde, via stadia van bewondering, herkennning, hoop en vreugd.
Wikipediacpagina over dit boek: en.wikipedia.org/wiki/Crystallization_(love))