«Воспаміны пра Італію (частка 1 з 2)» Эміліа Кастэлара — гэта падарожныя нататкі, напісаныя ў канцы XIX стагоддзя. У гэтым творы перадаюцца эмацыянальныя рэакцыі аўтара на захапляльныя краявіды Італіі, дзе гісторыя, мастацтва і асабістыя разважанні спалучаюцца ва ўнікальным даследаванні краіны. Замест таго каб прытрымлівацца структураванага аповеду пра падарожжа, Кастэлар дзеліцца асобнымі ўражаннямі ад розных мясцін, выклікаючы ў памяці глыбокія перажыванні, якія натхняюць помнікі і краявіды Італіі. У пачатку аповеду аўтар прыбывае ў Чывіта-Век’ю, адлюстроўваючы перапаўняльнае хваляванне ад дасягнення Італіі, якое супрацьпастаўляецца суровым рэаліям, з якімі ён сутыкаецца на мяжы. Ён выказвае вострае пачуццё настальгіі і пашаны да гістарычнай глыбіні мясцін, якія наведвае, супрацьпастаўляючы прыгажосць італьянскага ландшафту яго эканамічнаму заняпаду і палітычным рэпрэсіям. Кастэлар разважае пра гістарычнае значэнне Рыма, адзначаючы, што яго руіны і мастацтва нагадваюць не толькі пра мінулае, але і пра барацьбу ды крызісы, якія чалавецтва перажывала на працягу стагоддзяў. Ён пагружаецца ў багатую гісторыю гэтай зямлі, разважаючы пра працяглы ўплыў старажытных цывілізацый на сучасную думку і грамадства.