«تاریخ ترانسفورماتور» اثر فریدریش اوپنبورن، اثری علمی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این کتاب به بررسی دقیق سیر تحول ترانسفورماتور میپردازد و بر اختراع آن و مفاهیم کلیدی زیربنای القای الکترومغناطیسی تمرکز دارد. نویسنده، که سردبیر «Centralblatt für Elektrotechnik» و رئیس ایستگاه آزمایش فنی برق در مونیخ بوده است، میکوشد تحولاتی را روشن کند که به طراحی ترانسفورماتور و اهمیت آن در مهندسی برق انجامیدند. اوپنبورن در این کتاب خاستگاهها و پیشرفتهای فناوری ترانسفورماتور را دنبال میکند و بحث را با کشفیات بنیادی مایکل فارادی در زمینهٔ القای الکترومغناطیسی آغاز میکند. او اختراعات و امتیازنامههای گوناگون چهرههای برجستهٔ این حوزه، از جمله پروفسور پیج و رومکورف، و نیز مشارکتهای مهم زیپرنوفسکی، دری و بلاتی در ایجاد سامانهای از ترانسفورماتورهای خودتنظیم را بررسی میکند. این روایت بر پیشرفت در درک نیروی محرکهٔ الکتریکی و گذار نهایی از اتصال سری به اتصال موازی ترانسفورماتورها برای توزیع مؤثر جریان در روشنایی الکتریکی تأکید دارد. گزارش اوپنبورن نهتنها پیشرفتهای فناورانه را مستند میکند، بلکه به رفع برداشتهای نادرست دربارهٔ تقدم در اختراع و کاربردهای آن نیز میپردازد.