«کتاب داستانهای علم» اثر ژان آنری فابر مجموعهای از روایتهای آموزنده برای خوانندگان جوان است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این اثر با بهرهگیری از داستانگویی جذاب، موضوعات گوناگون علمی را بررسی میکند و بهویژه بر تاریخ طبیعی و زندگی حشرات، گیاهان و جانوران تمرکز دارد. فابر میکوشد ضمن انتقال دانش دربارهٔ جهان طبیعی، تخیل کودکان را نیز مجذوب کند و شگفتیهای طبیعت را از طریق حکایتهایی ملموس و سرگرمکننده به نمایش بگذارد. در آغاز کتاب، با عمو پل آشنا میشویم که هنگام گرگومیش برای گروهی از کودکان گردآمده کتاب میخواند و کنجکاوی آنان را دربارهٔ جهان پیرامونشان برمیانگیزد. هنگامی که او با داستانهای واقعی طبیعت آنان را سرگرم میکند، کودکان از علاقهٔ خود به شنیدن داستانهایی گیرا میگویند و عمو پل را بر آن میدارند تا روایتهایی زنده از زندگی پرتلاش مورچهها و رابطهٔ آنها با «گاوها»، یعنی شتهها، برایشان بازگو کند. عمو پل در داستانگویی خود اطلاعات واقعی را بهنرمی با عناصر خیالپردازانه درمیآمیزد و مفاهیم همکاری و پویایی پیچیدهٔ زندگی در طبیعت را به تصویر میکشد، و در عین حال بر اهمیت مشاهده و پرسشگری برای درک علم تأکید میورزد.