«داستانهای ناپلی» اثر سالواتوره دی جاکومو مجموعهای از داستانهای کوتاه است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شدهاند. این اثر زندگی پرجنبوجوش و ژرفای عاطفی ناپل را به تصویر میکشد و شخصیتهای گوناگون و تجربههای آنان را، درهمتنیده با حس نوستالژی و نقد اجتماعی، بررسی میکند.» آغاز «داستانهای ناپلی» خوانندگان را با جهانی سرشار از تصاویر زنده و احساسات پیچیده آشنا میسازد. پیشگفتار بندتو کروچه بر ارزش ادبیِ کمترشناختهشده این داستانها تأکید میکند؛ داستانهایی که مضامین تجربه انسانی و جوهر زندگی ناپلی را میکاوند. نخستین داستان درباره پیرمردی کوچکاندام شکل میگیرد که در نوستالژی گذشتهاش غوطهور و با ناشنوایی دستوپنجه نرم میکند و در خاطرات و موسیقی آرامش مییابد. روایت، هنگامی که او با بازماندههای زندگی قدیمش و سکوت محیط پیرامون خود تعامل میکند، تأملی اندوهبار اما لطیف درباره زمان، فقدان و ماندگاری هنر در میان گذرا بودن زندگی برمیانگیزد. داستانهای بعدی نوید میدهند که خواننده را بیش از پیش به پیچیدگیهای عشق، اندوه و روح ناپلی وارد کنند.