Salvatore Di Giacomo’nun “Novelle Napolitane” adlı eseri, 19. yüzyılın sonlarında yazılmış kısa hikayelerden oluşmaktadır. Bu eser, Napoli’nin canlı yaşamını ve duygusal derinliğini ortaya koyarken; çeşitli karakterleri ve onların deneyimlerini, nostalji duygusuyla birlikte toplumsal yorumlarla bir arada ele almaktadır. “Novelle Napolitane”ın başlangıcı, okuyucuları canlı imgeler ve karmaşık duygularla dolu bir dünyaya davet eder. Benedetto Croce’nin önsözü ise, insan deneyimlerini ve Napoli yaşamının özünü konu alan bu hikayelerin yeterince takdir edilmemiş edebi değerine dikkat çeker. İlk hikaye, geçmişinin nostaljisiyle boğuşan ve işitme engeli olan yaşlı bir adamın etrafında gelişir; bu adam teselliyi anılarında ve müzikte bulur. Eski hayatının kalıntılarıyla ve çevresinin sessizliğiyle etkileşime girerken, anlatı zaman, kayıp ve yaşamın geçiciliği karşısında hüzünlü ancak şefkatli bir düşünceyi ortaya koyar. Devamındaki hikayeler ise okuyucuyu aşkın, üzüntünün ve Napoli ruhunun karmaşıklıklarına daha da çeker.