Migel de Unamunoning «Hayotning fojiaviy tuyg‘usi» asari XIX asr oxirida yozilgan falsafiy asardir. Kitob inson tajribasini chuqur tahlil qilib, mavjudlik, o‘limga mahkumlik va hayot mazmunini izlash kabi teran mavzularni o‘rganadi. Unamuno moddiy insoniy holat, tuyg‘u va aqlning ikkiyoqlamaligi hamda individual o‘zlik mohiyatiga e’tibor qaratib, hayotni fojiaviy kurash sifatida talqin etadi. Asarning boshlanishida Unamunoning insoniy holat haqidagi izlanishlari tanishtiriladi, bunda individning ahamiyati hamda o‘limga mahkumlik va boqiylik istagini qamrab oluvchi mavjudlik dilemmasi ta’kidlanadi. U real hayotga xos bo‘lgan azob-uqubat va tuyg‘ularni e’tiborsiz qoldiradigan mavhum falsafiy tushunchalarni tanqid qiladi. Muallif turli faylasuflar nazariy bilimga intilar ekan, inson tajribasini belgilaydigan muhim hissiy va ekzistensial muammolarni qanday e’tibordan chetda qoldirishini ko‘rsatadi. Unamunoning ta’kidlashicha, bu «hayotning fojiaviy tuyg‘usi» falsafa va mavjudlik haqidagi tushunchamizga yo‘l ko‘rsatishi lozim bo‘lgan umuminsoniy kechinmadir; u individning oqilona fikrlari bilan tub hissiy ehtiyojlari o‘rtasida taranglik yuzaga keltiradi.
Wikipedia havolalari: