Migel de Unamunoning “Hayotning fojiaviy tuyg‘usi” asari XX asr boshlarida yozilgan falsafiy risoladir. Unda inson mavjudligi, ma’no izlash, shuningdek, ayniqsa ispan madaniyati kontekstida shaxsiy va jamoaviy o‘zlik o‘rtasidagi munosabat bilan bog‘liq chuqur mavzular tadqiq etiladi. Unamuno inson tajribasining mag‘ziga chuqur kirib borib, boqiylikka intilayotgan shaxslarning ichki kurashlari va hayotning ajralmas fojialiligini tahlil qiladi. Kitobning boshlanishi Unamunoning inson bo‘lish nimani anglatishini tadqiq etishiga zamin yaratib, mavhum ideallardan ko‘ra aniq tajribalarning muhimligini ta’kidlaydi. U falsafa “go‘shtdan va suyakdan iborat inson” — insoniyat haqidagi mavhum g‘oya emas, balki haqiqiy, tirik shaxs atrofida markazlashishi kerakligini ta’kidlaydi. Matnda turli faylasuflar muhokama qilinib, ularning shaxsiy tajribalari fikrlari va e’tiqodlarini qanday shakllantirishi ko‘rsatiladi. Unamuno aql va hissiyot o‘rtasidagi aloqani ilgari surib, boqiylikka bo‘lgan sog‘inch fikr va xulq-atvorga ta’sir ko‘rsatuvchi insoniyatga xos fundamental intilish ekanini ta’kidlaydi. Shu nuqtayi nazar orqali o‘quvchi o‘zining mavjudlikka oid dilemmalari va kengroq ijtimoiy tuzilmalar orasida shaxsiy o‘zlikning ahamiyati haqida mulohaza yuritishga taklif etiladi.