«Трагічнае адчуванне жыцця» Мігеля дэ Унамуна — філасофскі трактат, напісаны ў пачатку XX стагоддзя. У ім даследуюцца глыбокія тэмы, звязаныя з чалавечым існаваннем, пошукам сэнсу і ўзаемасувяззю паміж індывідуальнай і калектыўнай ідэнтычнасцю, асабліва ў кантэксце іспанскай культуры. Унамуна паглыбляецца ў сутнасць чалавечага досведу, разглядаючы ўнутраныя змаганні людзей, якія шукаюць неўміручасці, і ўласцівыя жыццю трагедыі. Пачатак кнігі стварае аснову для разважанняў Унамуна пра тое, што значыць быць чалавекам, падкрэсліваючы важнасць канкрэтнага досведу ў параўнанні з абстрактнымі ідэаламі. Ён сцвярджае, што ў цэнтры філасофіі павінен быць «чалавек з плоці і крыві» — рэальная, жывая асоба, а не абстрактнае ўяўленне пра чалавецтва. У тэксце разглядаюцца розныя філосафы, паказваецца, як іх асабісты досвед фарміруе іх думкі і перакананні. Унамуна ўводзіць тэму ўзаемадзеяння інтэлекту і эмоцый, сцвярджаючы, што імкненне да неўміручасці — фундаментальны чалавечы памкненне, якое ўплывае і на думкі, і на паводзіны. Праз гэтую прызму чытачу прапануецца паразважаць над уласнымі экзістэнцыяльнымі дылемамі і значэннем індывідуальнай ідэнтычнасці сярод больш шырокіх грамадскіх структур.