«Люстэрка смерці» Мігеля дэ Унамуна — гэта зборнік кароткіх апавяданняў, напісаных у пачатку XX стагоддзя. У томе сабраны кароткія рэалістычна-філасофскія гісторыі пра звычайных людзей, якія сутыкаюцца з каханнем, смерцю, выпадковасцю і верай. Вас чакаюць інтымныя партрэты — ад дзяўчыны з вёскі, якая марнее, і простага халасцяка, што ўсынаўляе падкідыша, да пазбаўленага спадчыны самагубцы і іншых сціплых людзей, — расказаныя са спагадай, іроніяй і экзістэнцыяльнай вастрынёй. Зборнік адкрываецца серыяй замалёвак: маладая жанчына Мацільда згасае, калі яе жаніх аддаляецца ад яе, і неўзабаве пасля паломніцтва памірае; лагодны паляўнічы і картёжнік знаходзіць каля сваіх дзвярэй немаўля, наймае карміцельку і ў выніку ажэніцца з ёй, а разам яны гадуюць вялікую сям’ю; Рамон Ноната, зламаны спадчынай бацькі-ліхвяра, распрадае апошнія актывы і страляецца; стары вандроўнік і дзяўчына-ўцякачка становяцца адзін аднаму сям’ёй, пакуль песня каханага не кліча яе прэч, а ён не памірае ў шчаслівым спакоі; пазбаўлены кахання падарожнік і жанчына сустракаюцца позіркамі на вакзале, пазнаюць усёпаглынальны лёс і іх знаходзяць мёртвымі разам — не самагубства, а проста сэрцы, якія не вытрымалі; більбааскі крамнік, якога празвалі Салітанья, жыве вільготным, пабожным жыццём і памірае, шэпчучы літанію; Баніфацыё, апантаны арыгінальнасцю, так і не знаходзіць сябе — хіба што ў адной з версій бацькоўства робіць яго цэласным; а апошні фрагмент пачынаецца з таго, што маленькі Сусін будуе ў гразі ўмацаванні, і сцэна абрываецца.