El espejo de la muerte van Miguel de Unamuno is een verzameling korte verhalen die aan het begin van de twintigste eeuw zijn geschreven. De bundel bevat korte, realistisch-filosofische vertellingen over gewone mensen die geconfronteerd worden met liefde, de dood, het toeval en het geloof. Verwacht intieme portretten—van een wegkwijnend dorpsmeisje en een eenvoudige vrijgezel die een vondeling adopteert tot een onterfde zelfmoordenaar en andere nederige figuren—verteld met mededogen, ironie en existentiële scherpte. Aan het begin van de bundel ontvouwt zich een reeks vignetten: een jonge vrouw, Matilde, kwijnt weg terwijl haar verloofde van haar vervreemdt, en sterft kort na een bedevaart; een zachtaardige jager en kaartspeler vindt een baby voor zijn deur, huurt een min en trouwt uiteindelijk met haar, waarna ze samen een groot gezin grootbrengen; Ramón Nonnato, verpletterd door de nalatenschap van zijn woekeraarvader, maakt zijn laatste bezittingen te gelde en schiet zichzelf dood; een oude zwerver en een weggelopen meisje worden elkaars familie, totdat een lied van een geliefde haar wegroept en hij gezegend sterft; een door liefde uitgehongerde reiziger en een vrouw kruisen elkaar in een station in de ogen, herkennen een overweldigend noodlot en worden samen dood aangetroffen—geen zelfmoord, alleen harten die gebroken zijn; een winkelier uit Bilbao, bijgenaamd Solitaña, leidt een vochtig, vroom leven en sterft terwijl hij de litanie mompelt; Bonifacio, geobsedeerd door originaliteit, vindt zichzelf nooit—tenzij het vaderschap hem in één versie heel maakt; en het laatste fragment begint met de kleine Susín, die modderige versterkingen bouwt, waarna de scène abrupt wordt afgebroken.